Kuruluşunun 78. yılında Köy Enstitülü öğretmenlerimizin ve Köy Enstitülerine gönül verenlerin “17 Nisan Köy Enstitüleri Bayramları” kutlu olsun.
Köy meselesi bazılarının zannettikleri gibi mihaniki surette köy kalkınması değil,
manalı ve şuurlu bir şekilde köyün içten canlandırılmasıdır. Köy insanı öylesine
canlandırılmalı ve şuurlandırılmalı ki, onu hiçbir kuvvet yalnız kendi hesabına ve insafsı
zca
istismar etmesin. Ona esir ve uşak muamelesi yapamasın. Köylüler şuursuz ve bedava çalışan
birer iş hayvanı haline gelmesinler. Onlarda her vatandaş gibi, her zaman haklarına
kavuşabilsinler. Köy meselesi, köyde eğitim problemleri de içinde olmak üzere bu demektir...
Köylüyü, köyden başlayarak ta Kamutay’a (TBMM) varıncaya kadar, devletin bütün
şubelerinin idaresine, onda bugünkü vasıflardan başka bir şart aramaksızın iştirak ettirmek,
bu suretle devlet işlerini, realiteden kuvvet alan elemanl
arla besleyerek memleketin hakiki
bünyesine uygun bir şekle getirmek... Köylü vatandaşlarda... Cumhuriyet vatandaşlığı şuurunu,
aksiyon haline gelebile
cek şekilde uyandırmak..
Köy eğitiminin amacı güçlü vatandaş, yani toplumsal anlamda insan ve memleketin siyasi, ekonomik ve kültürel hayatı geliştirmesine katılacak yani doğanın bütün güç ve güçlükleriyle tutsak değil, egemen olabilecek bir güçte iş adamı yetiştirmek olmalıdır ... İsmail Hakkı Tonguç
Köy eğitiminin amacı güçlü vatandaş, yani toplumsal anlamda insan ve memleketin siyasi, ekonomik ve kültürel hayatı geliştirmesine katılacak yani doğanın bütün güç ve güçlükleriyle tutsak değil, egemen olabilecek bir güçte iş adamı yetiştirmek olmalıdır ... İsmail Hakkı Tonguç
Enstitü kelimesini biz frenklerin telaffuz ettiği tarzda aldık ve buna alıştık. Biz köy enstitüsünü sadece içerisinde nazarî tedrisat yapılan bir müessese olarak almadık. İçerisinde ziraat sanatları, demircilik, basit marangozluk gibi amelî bir takım faaliyetler de bulunduğu için okul adı ile anmadık, enstitü diye isimlendirmeyi muvafık gördük. Hasan Ali Yücel
Haber 28 Şubat 1955'te öğrenildi: Kolombia Deniz Kuvvetlerine bağlı
Caldas adlı bir muhribin mürettebatından sekiz kişi Antiller denizinde
fırtınaya tutulan bu muhripten denize düşüp kayboldu. Mobil kenti
tersanelerinde onarıldıktan sonra Alabama'dan ayrılıp Cartagenaya
gitmekte olan muhrip, faciadan yüz yirmi dakika sonra bu limana ulaştı.
Panama Kanalının denetiminden sorumlu Birleşik Devletler askeri
birliklerinin ve Güney Karaibler bölgesindeki öbür yardım kuruluşlarının
da katılmasıyla kazazedelerin aranmasına hemen başlandı. Dört gün sonra
aramalar durduruldu ve bu kayıp denizciler resmen ölmüş kabul edildi.
Ama bu kayıp denizcilerden biri, bir hafta sonra Kuzey Kolombia'da ıssız
bir kumsalda can çekişir durumda bulundu. Luis Alejandro Velasco adlı
bu denizci on gün yemeden içmeden, başıboş bir salda kalmıştı. Bu kitap,
onun başından geçenlerin öyküsüdür.
