23 Ocak 2013 Çarşamba

Greysa’nın Rüyası


   


Her zaman olmak isteyip de olamadığımız yer özgürlüğün ve mutluluğun başkentiydi. 
Kuşlar gökyüzünün bizler ise yer yüzünün tutsaklarıydık. Her zaman uçmak bize konmak ise kuşlara özgürlük gibi geldi.


İnsanım.


    
En iyi değilim, en kötü de.
En cömert değilim, en cimri de. 
En kibirli değilim, en mütevazı de. 
Hiç kimseyi kandırmamış değilim, herkesi aldatmış da. 
Kimseyi yarı yolda bırakmamış değilim, herkesi satmış da. 
Hep iyiliğimden kaybetmiş değilim, kötülük yapa yapa kazanmış da. 
Çok başarılı olduğum günler de oldu, dibe vurduğum da. 
Sevgi dolu değilim, nefret dolu da. 
Barışçıyım, biraz da savaşçı. 
Biraz güçlüyüm, biraz zayıf. 
Biraz iyiyim, biraz kötü. İyi? kötü? İnsanım.


Ya sizin şiirleriniz niye hep sevgiden söz ediyor?

   
Kızılderilinin Şarkıları, şiirleri, ağıtları hep su üzerineymiş.
Merak edip sormuş beyaz adam:
“Niye şiirleriniz hep sudan söz ediyor?”
“Buralarda en çok suyun yokluğunu çekiyoruz da ondan,” diyip gülmüş yerli:
“Ya sizin şiirleriniz niye hep sevgiden söz ediyor?” 



Zeki insanlarda mutluluk en nadir rastladığım şeydir.

  Hayattaki en güzel şey;
Tüm kusurlarınızı bilmesine rağmen sizin hala muhteşem olduğunuzu düşünen birisinin olmasıdır...