Yürüyordum. Yürüdükçe de açılıyordum. Evden kızgın
çıkmıştım. Belki de tıraş bıçağına sinirlenmiştim. Olur, olur! Mutlak
tıraş bıçağına sinirlenmiş olacağım.
Otların yeşil olması, denizin mavi olması, gökyüzünün bulutsuz
olması, pekalâ bir meseledir. Kim demiş mesele değildir, diye?
Budalalık! Ya yağmur yağsaydı? Ya otların yeşili mor, ya denizin mavisi
kırmızı olsaydı? Olsaydı o zaman mesele olurdu, işte.
Çikolata renginde bir yaprak, çağla bademi renkli bir keçi gördüm. Birisi arkamdan:
- Hişt, dedi.
Dönüp baktım. Yolun kenarındaki daha boyunu posunu almamış taze
devedikenleriyle karabaşlar erik lezzetinde bana baktılar. Dişlerim
kamaştı. Yolda kimsecikler yoktu. Bir evin damını, uzakta uçan bir iki
kuşu, yaprakların arasından denizi gördüm. Yoluma devam ederken:
- Hişt hişt, dedi.
Dönüp bakmak istedim. Belki de çok istediğim için dönüp bakamadım.
Olabilir. Gökten bir kuş hişt hişt ederek geçmiştir. Arkamdan yılan,
tosbağa, bir kirpi geçmiştir. Bir böcek vardır belki hişt hişt diyen.
Hişt! dedi yine.
Bu sefer belki de isteksizlikten dönüp baktım çalıların arasına birisi saklanıyormuş gibi geldi bana.
Yolun kenarına oturdum. Az ötemde bir eşek otluyor. Onun da rengi
çağla bademi, ağzı, dişleri, kulakları boynu ne güzel. Otluyor. Otları
adeta çatırdata çatırdata yiyor. Belki de bu çıtırtılı, çatırtılı sesi hişt hişt
diye duymuşumdur. Eşeğin ot koparışının sesinden apayrı bir ses:
- Hişt hişt hişt, dedi.
Hani bazı kulağımızın dibinde çok danıdığımız bir ses isminizi
çağırıverir. Olur değil mi? Pek enderdir. Belki de kendi kafanızın
içinden sizin sevdiğiniz, hatırladığınız bir ses, ses olmadan sizi
çağırmıştır. Olabilir.
Birdenbire güneşi, buluta benzemez garip ve sarı bir sis kapladı. Bir
kirli el, çağla bademi eşeğin sırtından bir kumaş çekip aldı. Her
zamanki kül rengi, yer yer havı dökülmüş eski mantosunu giydirdi eşeğe.
Yola indim. İstediği kadar hişt desin. İsterse sahici sulu bir dost
olsun. İsterse kimseler olmasın, kendi kendime kulağıma hişt hişt diyen
bir divane olayım, ben, aldırmayacağım.
Belki bir kuştur. Belki tosbağadır. Belki bir kirpidir. Belki de
yakın denizden seslenen bir balık, bir canavardır. Karabataktır.
Mihalaki kuşudur.
İyisi mi ben kendim hişt hişt derim. O zaman tamamı tamamına pek hişt
hişt seslenişine benzemeyen, benzemesin diye uğraştığım bir
mırıldanmadır, tutturdum.
Birdenbire, önümde bir adamla bir kadın gördüm. Kalpazankaya yolunu
sordular. Üstündesiniz dedim. Sanki yol hareket etti. Yürümediler. İki
adımda benden uzaklaştılar. Koyunların arasına yüzükoyun uzanmış papazın
oğlunu gördüm. Yüzünden aptal, çilli horoza benzer bir mahluk kalktı.
Ağzının salyasını sildi. Kuzuyu bacaklarından tuttu. Kuzu ile yere
yıkıldı. Kuzuyu burnundan öptü. Papazın oğlu çirkin, aptal, otuzbirli
bir yüzle baktı. Şimdi bir çiçek tarlasında idim. Bana hişt hişt diyen
mutlak bir kuştu. Vardır böyle kuşlar. Cık cık demezler de hişt hişt
derler. Kuştu kuş.
Bir adam yer belliyordu. Belin demirine basıyor, kırmızıya çalan bir toprak altını, üste aktarıyordu.
- Merhaba hemşerim, dedi.
- Ooo! Merhaba! Dedim.
Tekrar işine daldı. Hişt hişt, dedim. Aldırmadı. Bir daha hişt, dedim. Yine aldırmadı. Hızlı hızlı hişt hişt hişt!
- Buyur beğim, dedi.
- Bir şey söylemedim, dedim.
Küçük parmağını kulağına soktu. Kaşıdı. Çıkarıp parmağına baktı. Belin sapına siler gibi yaptı.
- Hişt hişt, dedim.
Yüzünü göğe kaldırdı. Kuşlara baktı. Denize baktı. Dönüp şüphe ile bana baktı.
- Bu sene enginarlar nasıl? Dedim.
- İyi değil, dedi.
- Baklayı ne zaman keseceksin?
- Daha ister, dedi.
Nefes alır gibi hişt
dedim.
Yine şüphe ile denize, şüphe ile göğe, şüphe ile bana baktı.
- Kuşlar olmalı, dedim.
- Benim de kulağıma bir hışırtı gelir amma, dedi, ne taraftan gelir? Zati bu sırada şu kulağım ağırlaştı.
- Bir yıkatmalı, dedim, benim de geçenlerde ağırlaşmıştı…
- Yıkattın mı?
- Yıkatmadım, hacet kalmadı, doktora gittim. Alıverdi; pislikmiş.
- Çocuklar nasıl? diye sordum.
- İyiler, dedi. Dokuzdu sekiz kaldı. Biliyorsun dokuzuncusunun macerasını ya…
- Sus, sus, dedim. Yürekler acısı. Haydi Allah'aısmarladık!
- Haydi güle güle.
Biraz uzaklaşınca:
- Hişt hişt.
Bu sefer yakaladım. Bahçıvandı. Oydu oydu.
- Hadi hadi yakaladım bu sefer seni, dedim.
- Yok vallahi, dedi, vallahi daha kesmedim bakla, senden ne diye saklayayım, parasıyla değil mi?
- Sen değil misin hişt hişt diyen?
- Ben de duyarım bir ses, amma bulamam nereden gelir?
Nereden gelirse gelsin dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan,
ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin! Bir hişt
sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler,
insanoğulları.
Hişt hişt!
Hişt hişt!
Hişt hişt!
