28 Ocak 2013 Pazartesi

Anısına



 Özdemir Asaf  r’leri söyleyemezmiş. Bunun hakkında pek sevdiği bir anısını muntazam anlatırmış.
İlkokula giderken öğretmeni bazen şiir okuturmuş çocuklara sırayla fakat sıra Özdemir’e geldiğinde onu atlarmış. Küçük Özdemir bir gün dayanamamış sormuş: “Öğretmenim, bana neden şiir okutmuyorsunuz?” diye.
Öğretmeni de küçüğün ağzıyla yanıt vermiş: “Çünkü Özdemirciğim, sen şiir okumuyorsun, sen şiirin içine okuyorsun!”

Özdemir Asaf, oğlunu yanına alıp dışarı yemeğe çıkar. Mevsimlerden sonbahardır ve yollar kurumuş yapraklarla örtülüdür. Otururlar bir lokantaya ve yemek yerler. Yemek bittikten sonra, oğluna manzaranın çok hoşuna gittiğinden bahseder şairimiz. Bir müddet sonra kâğıt kalemini çıkarıp yazmaya başlar. Düşünmeden büyük bir hızla yazmaktadır. Kâğıdı arkalı önlü doldurur ve bitirir şiirini. Sonra okur. Bitirir tekrar okur. Biraz düşünür ve ilk ve son satır hariç tüm satırları karalar.

Zaman her şeyi süpürebilir

Sonbaharı süpüremez.

...Şiiri ortaya çıkar.