11 Mart 2017 Cumartesi

Nietzsche Ağladığında


İnsan dostunu düşmanından daha zor affediyor.

Yine de en çok çiy damlası, en sessiz gecede düşer, biliyorum.

Bazen yaşamın o kadar içini görebiliyorum ki birden doğrulup çevreme baktığımda kimsenin yanımda olmadığını, bana eşlik eden tek şeyin zaman olduğunu görüyorum.

Zaman durdurulamaz: Bu bizim sırtımızdaki en büyük yük. Ve en büyük mücadelemiz bu yüke rağmen yaşayabilmek.

Artık yaşamınızı kabul etmek ve şu sözleri söylemek zorundasınız: ‘İşte seçimimi yaptım!‘ İnsan ruhu, yaptığı seçimlerle belirlenir.

Ruhunda sükunete kavuşmak ve mutlu olmak isteyen insanlar inanmalı ve iman etmelidir, ama hakikatin peşindeki insanlar iç huzurundan feragat edip yaşamlarını bu sorgulamaya adamak zorundadırlar.

Eğer kendi yalnızlığımızı kucaklayamazsak, inzivaya karşı kalkan olarak başka birini kullanırız. Yalnızca bir kartal gibi yaşayabilen insan –kimsenin seni seyretmesine ihtiyaç duymadan– başka birine sevgisini verebilir.

Hiçbir şey, her şey demektir! Güçlenmek istiyorsan önce köklerini hiçliğin derinlerine gömmeli ve en yalnız yalnızlığınla yüz yüze gelmeyi öğrenmelisin.