21 Ocak 2017 Cumartesi

Sevgi

Rahip mezarlıktaki işini bitirmek üzereydi. O anda elli yıllık karısını kaybeden 78 yaşındaki adam: ”Onu ne kadar çok sevdim.” diyerek çığlık çığlığa ağlamaya başladı. Diğer aile bireyleri ve dostlar şaşırmış, utanç içindeydiler. Yetişkin çocukları babalarını yatıştırmaya çalıştılar: “Tamam, baba. Seni anlıyoruz.”
Yaşlı adam mezara indirilen tabuta
bakıyordu... Tören bitti ve tabutun üstüne
toprak atılmaya başladı. Yaşlı adam hâlâ,
“Onu ne kadar çok sevdim” diye konuşuyordu. Çocukları yine engellemek istediler, ama o devam etti, “Onu sevmiştim!”
Kalabalık dağılırken, yaşlı adam
gitmemekte direniyordu. Rahip yaklaştı: “Üzgünsünüz biliyorum, ama gitme zamanı
geldi.” dedi. Yaşlı adam çaresizlik içinde bir kez daha “Onu ne kadar çok sevdim.”
diyerek söylendi. “Beni anlamıyorsunuz” dedi rahibe. “Ama ben bunu ona sadece bir kere söyleyebildim...”
Zil çalmadığı sürece zil değildir.
Şarkı söylenmediği sürece şarkı değildir.
Sevgi gönlümüzde tutsak olsun diye yaratılmamıştır.
Sevgi insanlara verdiğiniz sürece sevgidir.