Kültür Sanat Edebiyat

Kültür Sanat Edebiyat
KÜLTÜR okumak, anlamak, görebilmek, görebildiğinden anlam çıkarmak, ders almak, düşünmek ve zekayı geliştirmektir. SANAT güzelliğin ifadesidir. Bu ifade söz ile olursa şiir, nağme ile olursa musiki, nakş ile olursa ressamlık, oyma ile olursa heykeltıraşlık, bina ile olursa mimarlık olur. EDEBİYAT Söz ve manayı, yani insan dimağında yer eden her türlü bilgileri ve insan karakterinin en büyük duygularını, bunları dinleyenleri veya okuyanları çok alakalı kılacak surette söylemek ve yazmak sanatı. Bugün içindir ki edebiyat, ister nesir halinde olsun, ister nazım şeklinde olsun, tıpkı resim gibi, heykeltıraşlık gibi, bilhassa mûsıkî gibi, güzel sanatlardan sayıla gelmektedir.

7 Ekim 2015 Çarşamba

Hiçlik


Dokunmak acıtmaktır
Güzellik evidir iyiliğin
Ruh, dünyanın direğidir
Düşünce, aşkın artığıdır
Her insan bir toplumdur
Her renk sonsuzluğa varır
Her canlı kendiyle örtüşür
Her şey mutludur kendiyle
Bilgi, bilinmek için değildir
Her düşünce bir tür uykudur
Kendisizlikten ibarettir insan


Kelimelerin salıncağıdır insan
Bütün mesafeler eş anlamlıdır
Teklikten korkmaktır yaşamak
Var olmak, hedefi olmamaktır
İnsan bir alternatifler yığınıdır
İnsana örülü bir boyadır zaman
Yaşayan, yaşanılandır çoğu kez
Yazmak, kendine alışamamaktır
Özgürlük, kendini rehin tutmaktır
İnsan, bir büyük konuşmuşluktur
Kendini bilmek, kendini silmektir
Uyanıncaya kadar uyanıktır insan
İnsan kendiyle örtülü bir gömüdür
Kirli borularda kirlenmez kutsal su
Aştığı yol kadar kabul eder kendini
Bir oyundur insan kendini oynayan
Yaşamak bir martı çığlığıdır karanlık
Yol yürünür, giden değil varan bilir
Kötüye karşı koymak iyilik değildir 
Sonsuzluk, insanın sonunda saklıdır  
Her gün kendi kaderinin yolcusudur
Birbirinden ayrı durur her şey bir yerde
Her şey eklidir birbirine diğer bir yerde

Yaşamak bir intikamın nesnesi olmaktır
Bir nokta kendini kendinden ibaret sanır
Hakikat kendini teslim etmez, teslim alır
Tarih, insanların yaşamadıkları yanlarıdır
Aşk, kelimenin varlığa ulanma sevdasıdır
Bilgi hakikattir, kendini kendi zannetmez
Hayat, insanın kendine olan görüş açısıdır
İyiliği kendi rengiyle boyamak kötülüktür
Başkasının aşkından doğan bir yanılsamadır 
Kelimelerin kendilerine borçlandığı varlıktır  
Olmayan bir duvar alıkoyar insanı kendinden
Hakikat her boyutu içine alan tek bir boyuttur

Her yükseltisinde kendine batan bir yan vardır
İnançların altlarına gerilmiş direklerdir insanlar
Kendine yükselen basamakları kendi sanır insan
Her şey düşmandır ona yine de o dosttur hepsine
Ilık bir rüya serpintisinden kendine damlar insan
Derindir insanın gözlerinin aydınlatabildiği kadar
Bulunan, bulmak arzusunun var olana yansımasıdır
Bütün soruların muhatabı, insanın olamayan yanıdır
Duymak istediklerini söylememek için konuşur insan
Kelimelerle yapılan kelimelerle yıkılmaya mahkumdur
Bilinebilir parçaların oluşturduğu bir bilinemezliktir insan
Gidilebilir yollardan oluşan gidilemez bir diyardır hakikat
İnsan olmayabilir de olandır duyguların kesiştiği kavşaktır
Kendiyle eşleşince sıfır olandır anların birbirine karışmasıdır
Yola düşen insan değildir, harftir kendini insanda yolcu eden
Söylenecek çok söz vardır anlatmak için söylenecek söz olmadığını
Bilinemeyen bir bilgi baş ile sonda ortaktır, insansız da canlıdır kelimeler
Hakikat birdir ve tektir ve sessizdir kabul etmez tasdik edecek kadar ikiliği...